سلامت در بلغارستان
سیستم بهداشت و درمان در بلغارستان از اوایل 1990s تحت یک فرایند اصلاحات پیچیده و طولانی قرار گرفته است. به عنوان یک ماهواره سابق اتحاد جماهیر شوروی، این کشور مدل سماشکو را به ارث برد، سیستمی که با انحصار دولتی، برنامه ریزی متمرکز و تامین مالی مشخص میشود. در این ساختار دوران کمونیستی، هیچ ساختار خصوصی برای ارائه خدمات بهداشتی، هیچ بیمه درمانی وجود نداشت و این سیستم به طور مستقیم از بودجه دولتی تامین میشد، برای تعمیر و نگهداری پرداخت میشد، به طور جهانی در دسترس بود و برای بیماران رایگان بود.
انتقال از این سیستم قدیمی در سال ۱۹۹۹ آغاز شد. در طول دهه ۱۹۹۰، شیوههای پزشکی خصوصی تا حدودی گسترش یافت، اما اکثر بلغاریها در حالی که هزینههای بالایی برای مراقبتهای ویژه پرداخت میکردند، به کلینیکهای عمومی دوران کمونیست متکی بودند. در طول این دوره، شاخصهای سلامت ملی به طور کلی بدتر شد، زیرا بحرانهای اقتصادی به طور قابل توجهی بودجه سلامت را کاهش داد.
ساختار نظام سلامت مدرن
برنامه اصلاحات بهداشتی بعدی، بیمه درمانی اجباری کارکنان را از طریق صندوق بیمه درمانی ملی (NHIF) معرفی کرده است. از سال ۲۰۰۰، NHIF به تدریج افزایش هزینههای مراقبتهای بهداشتی اولیه را پرداخت کرده است. کارکنان و کارفرمایان درصد فزاینده و اجباری حقوق را با هدف کاهش تدریجی حمایت دولت از مراقبتهای بهداشتی پرداخت میکنند. بیمه درمانی خصوصی تنها نقش مکمل دارد.
این سیستم همچنین با ایجاد شهرداریها برای امکانات مراقبتهای بهداشتی خود، غیر متمرکز شده است و تا سال ۲۰۰۵ بیشتر مراقبتهای اولیه از پزشکان خصوصی بود. توزیع دارویی نیز غیر متمرکز بود.
روند مرگ و میر و بیماری
بلغارستان سومین مرگ و میر در اروپا را داشت، در ۷۰۸ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت در سال ۲۰۱۵. چهار منطقه اروپایی که بیشترین میزان مرگ و میر ناشی از بیماری های سیستم گردش خون را دارند، همگی در بلغارستان بوده اند. در اوایل دهه ۲۰۰۰، عمدهترین علل طبیعی مرگ، بیماری های قلبی عروقی (که بیشتر در سکتههای مغزی، سرطان و بیماری های تنفسی نمود پیدا میکرد) بود.
این کشور میزان بروز بسیار پایین ویروس نقص ایمنی انسان (HIV) را داشته است. اگر چه در سال ۲۰۰۳ میزان تخمینی بروز کمتر از ۰.۱ درصد از جمعیت بود، در اوایل 2000s تعداد گزارشهای مورد جدید سالانه افزایش یافته است. در سال ۲۰۰۵، حدود ۸۶ مورد جدید گزارش شد که مجموع رسمی را به حدود ۶۰۰ مورد رساند و ۵۸ مورد جدید در نیمه اول سال ۲۰۰۶ گزارش شد. در سال ۲۰۱۰، ۱,۱۶۰ فرد مبتلا به HIV وجود داشت.
بر اساس نظرسنجی انجام شده توسط شاخص مصرف کننده سلامت یورو در سال ۲۰۱۵، بلغارستان در میان کشورهای اروپایی بود که در آن پرداختهای غیر رسمی به پزشکان بیشتر گزارش شده است.
ظرفیت بیمارستان
در اوایل دهه ۲۰۰۰، سیستم بیمارستان به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافت تا وابستگی به بیمارستان ها برای مراقبتهای معمول محدود شود. عضویت پیش بینی شده در اتحادیهٔ اروپا (۲۰۰۷) انگیزه اصلی برای این روند بود. بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳، تعداد تختهای بیمارستانی با ۵۶ درصد کاهش به ۲۴۳۰۰ نفر رسید. با این حال، سرعت کاهش در اوایل 2000s کاهش یافته است؛ در سال ۲۰۰۴، حدود ۲۵۸ بیمارستان در مقایسه با تعداد مطلوب تخمین زده شده ۱۴۰.
- NHIF به تدریج افزایش هزینههای مراقبتهای بهداشتی اولیه را پرداخت میکند.
- کارکنان و کارفرمایان درصد فزاینده و اجباری حقوق را پرداخت میکنند.
- بیمه درمانی خصوصی تنها نقش مکمل دارد.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0