Zdrowie w Bułgarii
System opieki zdrowotnej w Bułgarii przeszedł złożony i długotrwały proces reform od początku lat 90. Jako dawny satelita Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, kraj odziedziczył model Semashko, system charakteryzujący się państwowym monopolem, scentralizowanym planowaniem i finansowaniem. W tej komunistycznej strukturze nie istniały prywatne struktury udzielania świadczeń zdrowotnych, nie istniały ubezpieczenia zdrowotne, a system był finansowany bezpośrednio z budżetu państwa, opłacany z tytułu utrzymania, powszechnie dostępny i bezpłatny dla pacjentów.
Przejście od tego przestarzałego systemu rozpoczęło się w 1999 roku. W latach 90. prywatne praktyki medyczne nieco się rozszerzyły, ale większość Bułgarów polegała na publicznych klinikach z epoki komunistycznej, płacąc jednocześnie wysokie ceny za specjalną opiekę. W tym okresie krajowe wskaźniki zdrowia zasadniczo się pogorszyły, ponieważ kryzysy gospodarcze znacznie zmniejszyły finansowanie opieki zdrowotnej.
Struktura nowoczesnego systemu opieki zdrowotnej
Późniejszy program reformy zdrowia wprowadził obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne pracowników za pośrednictwem Narodowego Funduszu Ubezpieczeń Zdrowotnych (NHIF). Od 2000 roku NHIF płaci stopniowo rosnącą część kosztów podstawowej opieki zdrowotnej. Pracownicy i pracodawcy płacą coraz większy, obowiązkowy procent wynagrodzeń, mając na celu stopniowe zmniejszanie wsparcia państwa w zakresie ochrony zdrowia. Prywatne ubezpieczenie zdrowotne pełni jedynie rolę uzupełniającą.
System ten został również zdecentralizowany poprzez uczynienie gmin odpowiedzialnymi za własne placówki opieki zdrowotnej, a do 2005 r. większość podstawowej opieki zdrowotnej pochodziła od prywatnych lekarzy. Dystrybucja farmaceutyczna również została zdecentralizowana.
Tendencje śmiertelności i chorób
Bułgaria miała trzecią najwyższą śmiertelność w Europie, wynoszącą 708 na 100 000 ludności w 2015 r. Cztery europejskie regiony o najwyższym wskaźniku zgonów z powodu chorób układu krążenia znajdowały się w Bułgarii. We wczesnych latach 2000. głównymi naturalnymi przyczynami zgonów były choroby układu krążenia (najczęściej objawiane udarami), rak oraz choroby układu oddechowego.
Kraj ma bardzo niski wskaźnik występowania ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV). Choć w 2003 roku szacowany wskaźnik zachorowalności wynosił mniej niż 0,1% populacji, w początek lat 00. XXI wieku liczba nowych zgłoszeń przypadków rośnie każdego roku. W 2005 r. zgłoszono około 86 nowych przypadków, co oznacza, że oficjalna liczba przypadków wyniosła około 600, a w pierwszej połowie 2006 r. odnotowano 58 nowych przypadków. W 2010 roku odnotowano 1 160 osób zakażonych HIV.
Według badania przeprowadzonego przez Euro Health Consumer Index w 2015 roku Bułgaria znalazła się wśród krajów europejskich, w których najczęściej zgłaszano nieoficjalne płatności dla lekarzy.
Pojemność szpitala
W początek lat 00. XXI wieku system szpitalny został znacząco zredukowany, aby ograniczyć poleganie na szpitalach w zakresie rutynowej opieki. Głównym motywem tej tendencji było przewidywane członkostwo w Unia Europejska (2007). W latach 2002-2003 liczba łóżek szpitalnych została zmniejszona o 56 procent do 24 300. Jednak tempo redukcji spowolniło w początek lat 00. XXI wieku; w 2004 roku funkcjonowało około 258 szpitali, w porównaniu do szacowanej optymalnej liczby 140.
- NHIF pokrywa stopniowo rosnącą część kosztów podstawowej opieki zdrowotnej.
- Pracownicy i pracodawcy płacą coraz większy, obowiązkowy procent wynagrodzeń.
- Prywatne ubezpieczenie zdrowotne pełni jedynie rolę uzupełniającą.
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0