สุขภาพในบัลแกเรีย
ระบบสุขภาพในบัลแกเรียได้รับกระบวนการปฏิรูปที่ซับซ้อนและยืดเยื้อตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1990 ในฐานะอดีตดาวเทียมของสหภาพโซเวียต ประเทศนี้สืบทอดแบบจำลอง Semashko ซึ่งเป็นระบบที่โดดเด่นด้วยการผูกขาดของรัฐ การวางแผนแบบรวมศูนย์ และการจัดหาเงินทุน ในโครงสร้างยุคคอมมิวนิสต์นี้ ไม่มีโครงสร้างเอกชนสำหรับให้บริการสุขภาพ ไม่มีประกันสุขภาพ และระบบได้รับทุนสนับสนุนโดยตรงจากงบประมาณของรัฐ จ่ายค่าบำรุงรักษา เข้าถึงได้ทั่วถึง และฟรีสำหรับผู้ป่วย
การเปลี่ยนจากระบบโบราณนี้เริ่มขึ้นในปี 2542 ในช่วงทศวรรษ 1990 การปฏิบัติทางการแพทย์ของเอกชนได้ขยายตัวออกไปบ้าง แต่ชาวบัลแกเรียส่วนใหญ่พึ่งพาคลินิกของรัฐในยุคคอมมิวนิสต์ในขณะที่จ่ายราคาสูงเพื่อการดูแลเป็นพิเศษ ในช่วงเวลานี้ ตัวบ่งชี้ด้านสุขภาพแห่งชาติทั่วไปแย่ขึ้น เนื่องจากวิกฤตทางเศรษฐกิจลดเงินทุนด้านสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญ
โครงสร้างของระบบสุขภาพสมัยใหม่
โครงการปฏิรูปสุขภาพที่ตามมาได้แนะนำประกันสุขภาพพนักงานบังคับผ่านกองทุนหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (NHIF) ตั้งแต่ปี 2543 NHIF ได้จ่ายเงินส่วนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ของค่าใช้จ่ายในการดูแลสุขภาพเบื้องต้น ลูกจ้างและนายจ้างจ่ายเงินเดือนร้อยละที่เพิ่มขึ้นและบังคับ โดยมีเป้าหมายที่จะค่อยๆ ลดการสนับสนุนของรัฐในการดูแลสุขภาพ ประกันสุขภาพเอกชน มีบทบาทเสริมเท่านั้น
ระบบยังได้รับการกระจายอำนาจโดยให้เทศบาลรับผิดชอบสถานพยาบาลของตนเองและในปี 2548 การดูแลเบื้องต้นส่วนใหญ่มาจากแพทย์เอกชน การกระจายยาก็กระจายออกไปด้วย
แนวโน้มการเสียชีวิตและโรค
บัลแกเรียมีอัตราการเสียชีวิตสูงสุดเป็นอันดับสามในยุโรปที่ 708 ต่อ 100,000 ประชากรในปี 2558 ภูมิภาคยุโรปสี่แห่งที่มีอัตราการเสียชีวิตสูงสุดจากโรคของระบบไหลเวียนโลหิต ล้วนอยู่ในบัลแกเรีย ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 สาเหตุการเสียชีวิตตามธรรมชาติที่สำคัญคือโรคหัวใจและหลอดเลือด (ส่วนใหญ่มักปรากฏในโรคหลอดเลือดสมอง) มะเร็ง และความเจ็บป่วยทางเดินหายใจ
ประเทศมีอัตราการเกิดไวรัสภูมิคุ้มกันบกพร่องของมนุษย์ (HIV) ต่ำมาก แม้ว่าในปี 2546 อัตราการเกิดอุบัติการณ์โดยประมาณจะน้อยกว่า 0.1 เปอร์เซ็นต์ของประชากร แต่ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 จำนวนรายงานผู้ป่วยรายใหม่เพิ่มขึ้นทุกปี ในปี 2548 มีรายงานผู้ป่วยรายใหม่ 86 รายทำให้ยอดรวมอย่างเป็นทางการอยู่ที่ประมาณ 600 รายและมีรายงานผู้ป่วยรายใหม่ 58 รายในช่วงครึ่งแรกของปี 2549 ในปี 2553 มีผู้ติดเชื้อเอชไอวี 1,160 คน
จากการสำรวจของดัชนีผู้บริโภคด้านสุขภาพยูโรในปี 2558 บัลแกเรียเป็นหนึ่งในประเทศในยุโรปที่มีการรายงานการชำระเงินอย่างไม่เป็นทางการให้กับแพทย์มากที่สุด
ความจุของโรงพยาบาล
ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 ระบบโรงพยาบาลลดลงอย่างมากเพื่อ จำกัด การพึ่งพาโรงพยาบาลสำหรับการดูแลตามปกติ การเป็นสมาชิกที่คาดการณ์ไว้ในสหภาพยุโรป (2007) เป็นแรงจูงใจสำคัญสำหรับแนวโน้มนี้ ระหว่างปี 2002 ถึง 2546 จำนวนเตียงในโรงพยาบาลลดลง 56 เปอร์เซ็นต์เป็น 24,300 เตียง อย่างไรก็ตาม การลดจำนวนผู้ป่วยได้ชะลอตัวลงในช่วงต้นทศวรรษ 2000; ในปี 2547 โรงพยาบาล 258 แห่งได้ดำเนินการแล้ว เทียบกับจำนวนผู้ป่วยที่เหมาะสมโดยประมาณที่ 140 คน
- NHIF จ่ายส่วนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ของค่าใช้จ่ายการดูแลสุขภาพเบื้องต้น
- พนักงานและนายจ้างจ่ายเปอร์เซ็นต์เงินเดือนที่เพิ่มขึ้นและบังคับ
- ประกันสุขภาพเอกชน มีบทบาทเสริมเท่านั้น
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0