سلامت در بلغارستان
بلغارستان دارای یک سیستم بهداشتی است که در حال گذار از یک مدل متمرکز و کمونیستی به یک سیستم غیر متمرکز و مبتنی بر بیمه است. این کشور با نرخ بالای مرگ و میر و شیوع کم HIV مواجه شده است، هرچند پرداختهای غیر رسمی به پزشکان همچنان رایج است.
شاخصهای سلامت
بلغارستان سومین مرگ و میر در اروپا را داشت، در ۷۰۸ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت در سال ۲۰۱۵. چهار منطقه اروپایی که بیشترین میزان مرگ و میر ناشی از بیماری های سیستم گردش خون را دارند، همگی در بلغارستان بوده اند. در اوایل دهه ۲۰۰۰، عمدهترین علل طبیعی مرگ، بیماری های قلبی عروقی (که بیشتر در سکتههای مغزی، سرطان و بیماری های تنفسی نمود پیدا میکرد) بود.
این کشور میزان بروز بسیار پایین ویروس نقص ایمنی انسان (HIV) را داشته است. اگر چه در سال ۲۰۰۳ میزان تخمینی بروز کمتر از ۰.۱ درصد از جمعیت بود، در اوایل 2000s تعداد گزارشهای مورد جدید سالانه افزایش یافته است. در سال ۲۰۰۵، حدود ۸۶ مورد جدید گزارش شد که مجموع رسمی را به حدود ۶۰۰ مورد رساند و ۵۸ مورد جدید در نیمه اول سال ۲۰۰۶ گزارش شد. در سال ۲۰۱۰، ۱,۱۶۰ فرد مبتلا به HIV وجود داشت.
نظام سلامت
بلغارستان به عنوان یکی از ماهوارههای سابق اتحاد جماهیر شوروی، سیستم بهداشتی خود را داشت: مدل Semashko. این سیستم خاص با داشتن انحصار دولتی مشخص میشود، جایی که برنامه ریزی متمرکز و تامین مالی حوزه سلامت وجود دارد. هیچ ساختار خصوصی برای ارائه خدمات بهداشتی وجود نداشت. هیچ بیمه درمانی وجود نداشت؛ این سیستم به طور مستقیم از بودجه دولت تامین میشد، برای تعمیر و نگهداری پرداخت میشد، به طور کلی در دسترس بود و برای بیماران رایگان بود.
بلغارستان اصلاحات کلی سیستم بهداشتی قدیمی خود را که از دوران کمونیست به ارث رسیده بود، تنها در سال ۱۹۹۹ آغاز کرد. در دهه ۱۹۹۰، شیوههای پزشکی خصوصی تا حدودی گسترش یافت، اما اکثر بلغاریها در حالی که هزینههای بالایی برای مراقبتهای ویژه پرداخت میکردند، به کلینیکهای عمومی دوران کمونیست متکی بودند. در طول این دوره، شاخصهای سلامت ملی به طور کلی بدتر شد، زیرا بحرانهای اقتصادی به طور قابل توجهی بودجه سلامت را کاهش داد.
برنامه اصلاحات بهداشتی بعدی، بیمه درمانی اجباری کارکنان را از طریق صندوق بیمه سلامت ملی (NHIF) معرفی کرده است که از سال ۲۰۰۰ به تدریج بخش فزاینده ای از هزینههای مراقبتهای بهداشتی اولیه را پرداخت کرده است. کارکنان و کارفرمایان درصد فزاینده و اجباری حقوق را با هدف کاهش تدریجی حمایت دولت از مراقبتهای بهداشتی پرداخت میکنند. بیمه درمانی خصوصی تنها نقش مکمل دارد.
تمرکززدایی و بیمارستان ها
این سیستم همچنین با ایجاد شهرداریها برای امکانات مراقبتهای بهداشتی خود، غیر متمرکز شده است و تا سال ۲۰۰۵ بیشتر مراقبتهای اولیه از پزشکان خصوصی بود. توزیع دارویی نیز غیر متمرکز بود.
بر اساس نظرسنجی انجام شده توسط شاخص مصرف کننده سلامت یورو در سال ۲۰۱۵، بلغارستان در میان کشورهای اروپایی بود که در آن پرداختهای غیر رسمی به پزشکان بیشتر گزارش شده است.
در اوایل دهه ۲۰۰۰، سیستم بیمارستان به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافت تا وابستگی به بیمارستان ها برای مراقبتهای معمول محدود شود. عضویت پیش بینی شده در اتحادیهٔ اروپا (۲۰۰۷) انگیزه اصلی برای این روند بود. بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳، تعداد تختهای بیمارستانی با ۵۶ درصد کاهش به ۲۴۳۰۰ نفر رسید. با این حال، سرعت کاهش در اوایل 2000s کاهش یافته است؛ در سال ۲۰۰۴، حدود ۲۵۸ بیمارستان در مقایسه با تعداد مطلوب تخمین زده شده ۱۴۰.
- بلغارستان در سال ۲۰۱۵ سومین مرگ و میر را در اروپا داشت.
- سیستم سلامت از یک انحصار دولتی به یک مدل غیرمتمرکز و مبتنی بر بیمه تبدیل شد.
- پرداختهای غیر رسمی به پزشکان اغلب در بلغارستان گزارش میشود.
- تعداد تختهای بیمارستانی بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ به میزان ۵۶ درصد کاهش یافت.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0